gAmE

خب این یه بازی هستش! قراره سه پاراگراف بی فکر و بی سانسور بنویسیم! همین!

۱٫ اولین حلقه مال منه! منی که همیشه رشته هام پاره شد! حالا مهم نیستش عمدی پاره شدن یا غیر عمد،پاره شدن!تکرار کن: پاره شدن! ولی این بار نمیخوام پاره شه! به هیچ وجه! یه رشته ی محکم! خیلی محکم! پس هر کسی که بخواد این حلقه رو نابود کنه،به هر دلیلی باید بدونه که منو هم نابود کرده! یعنی امیدم رو نابود کرده، چون با دوباره پاره شدنش، دیگه یه حلقه ی جدید نمیسازم!

۲٫ وقتی آدم قراره بی فکر و بی سانسور بنویسه، یه جوری میشه! راست میگم! هی میخوام یه چی بنویسم ولی نمیدونم چی بنویسم! نه اینکه مورد داشته باشه نوشته هام و اینا بلکه میترسم یه چی بگم که باعث نارحتی و دلخوری یه نفر بشه!(نکته:یه نفر فرد خاصی منظورم نیست) به این جمله اعتقاد شدید دارم که “تا میتوانی دل به دست آور/دل شکستن هنر نمیباشد!” اگه هم دل کسی رو شکستم و یا حتی با شوخی و سرکار گذاشتنام باعث ناراحتیش شدم معذرت میخوام(نکته ۲: جمله تلمیح نداره!). نکه منم حساس!

۳٫ این رو همیشه ترسیدم بگم! یعنی واقعا ترسیدم بگم! نمیدونم چرا! ولی همه رو، همه رو بدون استثنا دوست دارم! شاید خیلی بیشتر از توانم دوست تون دارم، به قول فروغ:
آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان کار نا پیداست
من دگر به پایان نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست
و این دوست داشتن یه حس خوب و نابه! یه حسی که به قول شریعتی به ابتذال کشیده نمیشه!

میگن کار از محکم کاری عیب نمیکنه، حلقه ی اول هرچی محکم تر بهتر، بعدشم تعداد کساییم که دعوت میشن محدودیت نداره، ولی باید حتما یکی دعوت شه! باید یکی حتما دعوت شه! یعنی یه حلقه ی بی نهایت تشکیل میشه که پاره نمیشه! پاره نمیشه!!!!!منم هفت نفر رو دعوت میکنم! هفت!!!!! خب من منتظر آپ ها تونم!

کسایی که باعث پاره شدن این حلقه میشن،سراغ من دیگه نیان! همین!

دعوتی ها:

محمد، رضا ، سینا ، غزاله ، ستایش ، بی تا ، ایلیا ماهان

Comments

  1. متین

    من واقعا متاسفم ولی خب من کسی رو ندارم که دعوت کنم و چرا من باعث میشم حلقه ی دوست داشتنیت پاره شه نمیدونم . حالا باز تلاش میکنم شاید یکی رو حداقل پیدا کردم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *