شعر

عجب میزی بود، آن میز

مرد غرق در شور و شوق زندگی
کلیدهایش را روی میز گذاشت
در کاسه‌ی مسی، گل‌ها را
شیر و تخم‌مرغ را
نوری که از پنجره رخنه می‌کرد را
صدای دوچرخه، صدای چرخیدن چرخ را
نرمی نان را، نرمی هوا را
مرد روی میز
هر چه در سرش بود را گذاشت
میخواست در زندگی چه کند؟
همان، دقیقن همان را روی میز گذاشت
چه کسی را دوست داشت، چه کسی را دوست نداشت
مرد، آن‌ها را روی میز گذاشت
سه سه تا، نُه تا
مرد روی میز، نُه را هم گذاشت
کنار پنجره بود، نزدیک آسمان
دستش را دراز کرد و ابدیت را روی میز گذاشت
چند روزی بود میخواست آبجویی بنوشد
ریزش آبجو در قدح را هم روی میز گذاشت
خوابش را، بیداریش را
سیری و گرسنگیش را

عجب میزی بود، آن میز
لب به سخن نگشود که این همه بار از برای من است؟
چندی لرزید و ایستاد
مرد، همه را بی‌وقفه روی میز گذاشت

 

~ادیپ جانسِور

 

Adam yaşama sevinci içinde
Masaya anahtarlarını koydu
Bakır kâseye çiçekleri koydu
Sütünü yumurtasını koydu
Pencereden gelen ışığı koydu
Bisiklet sesini çıkrık sesini
Ekmeğin havanın yumuşaklığını koydu
Adam masaya
Aklında olup bitenleri koydu
Ne yapmak istiyordu hayatta
İşte onu koydu
Kimi seviyordu kimi sevmiyordu
Adam masaya onları da koydu
Üç kere üç dokuz ederdi
Adam koydu masaya dokuzu
Pencere yanındaydı gökyüzü yanında
Uzandı masaya sonsuzu koydu
Bir bira içmek istiyordu kaç gündür
Masaya biranın dökülüşünü koydu
Uykusunu koydu uyanıklığını koydu
Tokluğunu açlığını koydu

Masa da masaymış ha
Bana mısın demedi bu kadar yüke
Bir iki sallandı durdu
Adam ha babam koyuyordu

Edip Cansever

ناظم حکمت

دوست داشتن تو

مثل خوردن یک سیب سالم و سفید

در یک روز شفاف و شیشه ای زمستانی

 

ای محبوب من

دوست داشتن تو

مثل شادی نفس کشیدن است

در یک کاج زار برفی

 

~ ناظم حکمت

Çürüksüz ve cam gibi berrak bir kış günü
sımsıkı etini dişlemek sıhhatli, beyaz bir elmanın
Ey benim sevgilim, karlı bir çam ormanında nefes almanın
bahtiyarlığına benzer seni sevmek

Nazim Hikmet~

Dejavu

هر کسی ضمیری در نقش خود است

منی بود ، تو و او

او ، او ، او

زمان به سادگی من خندید

– بس کن ! نخوان . . . نخوان  !

ما شدیم

بازی ها کردیم

گریه ها

خنده ها

ولی تو و او

– نخوان . . . از ذهنم دور شو . . . نخوان . . .

او ، او ، او

به شمایی گراییدید

– . . .

منی بود و دیگر شما

خشک و بی روح سلام میکردیم

دست تکان میدادیم

به همین یک نگاه خوش بودیم

باز شما

آن هایی را برگزیدید

– بیدار شو . . . خواهش میکنم بیدار شو . . .

از آن پس

منی شد و

آن هایی

تنهایی

تنهایی

تنهایی

– نازنین / خرداد ماه ۸۶ / تکرار اردی بهشت ۸۹

♦ خواب این شعر را چند شب پیش دیدم … شعری که سالها پیش نوشته بودم به خوابم آمده بود . . .

♦ یک شعر از شعرهای سوخته … هنوز تک به تکشان را به یاد دارم …

شعر ِ روشن ِمن

مرا ز من ، رها می کنی / همه باده به جان می کنی

خاموش و خموش میپیچی/به من که میرسی، سکوت میکنی

میخندی و می میرد واژه / چه نظر بازی ها که آغاز می کنی

هجرت شعر است به دستم / تویی که مهر را بیدار می کنی

گنگ می شوم و بی خود / تو نامم را شاعر می کنی

-نازنین – آبان ۸۷ خورشیدی

پ.ن: مخاطب خااااااااااااث بود

پ.ن: شعر های سوخته که از آتش رهایی یافتند، پاک شدند، سپید و روشن