آرشیو تگ ها: جای خالی آدم‌ها

گلچهره مپرس

به کجاها برد این امید ما را؟

“غمگین‌ترین لحظه‌ی تحویل سال نو، از آن امسال است…”

نشد این عاشق سرگشته صبور

“باور کنم که صد روز گذشت…؟ کدامین واژه می‌تواند چگونه گذشتن این روزها را بیان کند…؟”

نشد این مرغک پربسته رها

“انگار آغاز این بهار مهر تاییدی است بر آنچه که در این یک سال گذشت… تایید اینکه هر آن‌چه گذشت، خواب نبود…”

به کجا می روم یارا؟ به کجا می برد مارا؟

“و این درد… و این زخم… امیدها… حرف‌ها… باورها… گذشته و آینده‌ام… و این بی‌وزنی…”

ره این چاره ندانم به خدا نشود دل نفسی از تو جدا

“ای کاش می‌شد به یاد نیاورد… هر صدایی… هر بویی… هر اشاره‌ی کوچکی… شوخی کیهان با من…”

به هوایت همه جا در همه حال…

“جای خالی آدم‌هایی که دوست‌شان داشتم و دارم…”

به امیدی بگشایم شب و روز پر و بال…

“و فکر این‌که شاید سال دیگر و سال‌های بعد ار آن، در چنین روزی تنها خواهم بود…”

غم عشقت دل ما را

به کجاها برد بالا؟